شمارهٔ ۴۸۷
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف شعله‌های آتش و زیبایی نور می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که در گلشن، لاله‌ای شعله‌ور می‌شود و بعد از آن، در خواب، روشنی چراغی را می‌بیند. همچنین، تصویر دیوار آتشین و چکیدن آتش از آن به نمایش گذاشته شده و شاعر از اندیشیدن به مرگ چراغ در چنین فضایی خودداری می‌کند. در نهایت، به کمبود خضر دلسوز (نماد زندگی و حیات) در این صحرا اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها چراغ گرم رفتار اوست که در پیش رویش درخشیده است.
لاله آتش زبان افروخت در گلشن چراغبعد ازین در خواب بیند دیده روشن چراغ
هوش مصنوعی: گل لاله با شعله‌ور کردن رنگ و زیباییاش، در باغ چهرهای درخشان به وجود آورده است. پس از این، در خواب به نظر میرسد که نور روشنی دیده می‌شود.
از جبین صورت دیوار آتش می چکددر چنین بزمی چرا اندیشد از مردن چراغ؟
هوش مصنوعی: در این مراسم، از دیوار آتش، قطرات آتش به زمین میریزد. با این حال، چرا کسی باید نگران مرگ چراغ باشد؟
خضر دلسوزی نمی بینم درین صحرا، مگرگرم رفتاری فروزد پیش پای من چراغ
هوش مصنوعی: در این بیابان، کسی را نمیبینم که مثل خضر به من دلسوزی کند، جز اینکه نوری روشن در مقابل من باشد که راه را روشن کند.