شمارهٔ ۵۱۳
هوش مصنوعی: شاعری در این شعر از رازهای درونش صحبت می‌کند و می‌گوید که احساساتش را در دل و در آیینه می‌بیند. او تأکید می‌کند که مرگ نمی‌تواند او را از عشق و گفتگو با آن خاموش کند و در نهایت به خود به عنوان یک کودک یاد می‌کند که درس‌هایش را در روز جمعه می‌آموزد. شعر به نوعی بیانگر جستجوی معانی عمیق زندگی و عشق است.
من آن رندم که راز دل ز لوح سینه می خوانمخط جوهر ز پشت صفحه آیینه می خوانم
هوش مصنوعی: من فردی هستم که میتوانم رازهای دل را از درون خودم بخوانم و معنای عمیقتری را از پشت ظاهر چیزها، همانند خواندن نوشتهای روی آینه، درک کنم.
نمی سازد اجل از گفتگوی عشق خاموشممن آن طفلم که درس خویش در آدینه می خوانم
هوش مصنوعی: من در برابر عشق خاموش نیستم و مانند کودکی هستم که در روزهای تعطیل درسهای خود را میخواند.