شمارهٔ ۵۱۴
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از احساسات و تمایل‌های خود سخن می‌گوید. او بر سر سفره آرزوها، به جای لذت بردن، خود را محدود می‌کند و در حالی که در دنیای زیبا و شیرین زندگی می‌کند، احساس آزادی ندارد و خود را در قفس می‌بیند. در واقع، او اشاره دارد که حتی در خوشبختی و زیبایی نیز آسایش و راحتی نمی‌یابد و همواره در جستجوی چیزی بیشتر است.
بر سر خوان امل دست هوس می‌بندمدر شکرزار، پر و بال مگس می‌بندم
هوش مصنوعی: در مقابل آرزوها و خواستههای بیپایان، خود را محدود میکنم و در دنیای شیرین و لذتبخش زندگی، به موضوعات سطحی و بیاهمیت مشغول میشوم.
شوق در هیچ مقامی نکند آسایشدر گلستانم و احرام قفس می‌بندم
هوش مصنوعی: شوق و اشتیاق در هیچ شرایطی به من آرامش نمیدهد، در حالی که در زندگیام مانند گلستانی زیبا هستم، اما احساس میکنم که در قفسی زندانی هستم.