شمارهٔ ۵۶۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند که چهره‌اش نورانی و درخشان است و همچون ستاره و آفتاب می‌درخشد. او تأکید می‌کند که چشم‌های حیا و شرم، زیبایی‌های او را همچون آینه نشان می‌دهند و این زیبایی هرگز زائل نمی‌شود. در ادامه، شاعر با جرات از شراب و لذت‌های آن صحبت می‌کند و به رابطه آن با زیبایی معشوق اشاره می‌کند. به طور کلی، شعر درباره زیبایی و جذابیت عاشقانه و لذت‌های زندگی است.
رویت که شست چهره به آتش نقاب ازوشد مشرق ستاره و مه آفتاب ازو
هوش مصنوعی: زمانی که چهرهات را به آتش شستوشو دادی، چهرهات مانند طلوع ستاره و ماهی شد که از آفتاب تابان الهام گرفته است.
چشم حیا مدار ز خوبان، که آینه استامروز دیده ای که نرفته است آب ازو
هوش مصنوعی: چشم خود را از زیبایی‌های خوبان نپوشان، زیرا امروز چشم تو مانند آینه است و هنوز از آن آب (اشک) نرفته است.
جرات نگر که در قدح موم کرده ایمآن باده ای که هست بط می کباب ازو
هوش مصنوعی: بنگر که چقدر با جسارت در این جام موم ذوب شده، آن شرابی را آماده ساختهایم که به خاطرش بتی را به آتش کشیدهاند.