شمارهٔ ۶۱۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان حالتی از افسردگی و ناامیدی می‌پردازد. شاعر از کسی درخواست می‌کند که به چشمانش بیفکند و او را از این وضعیت نجات دهد. او همچنین از درد و رنج خود می‌گوید و خواستار آگاهی به احساساتش است. در نهایت، شاعر به امید گشایش و آزادی اشاره می‌کند و از "باغ" و "بلبل" به عنوان نمادهایی از زیبایی و زندگی یاد می‌کند.
مردم از افسردگی ای بخت چشمی باز کنگریه را آگاه گردان، ناله را آواز کن
هوش مصنوعی: ای مردم، از افسردگی و غم رهایی یابید و نگاهی به زندگی بیندازید. به گریههای خود معنی و آگاهی بدهید و نالههای خود را تبدیل به آهنگ و آواز کنید.
ای که می بخشی به گلچینان کلید باغ رااول این قفل گره از بال بلبل باز کن
هوش مصنوعی: ای آنکه به گلچینان باغ کلید میدهی، ابتدا قفل این در را که به آواز بلبل گره خورده است، باز کن.