شمارهٔ ۶۲۱
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از شدت احساسات و دردهای درونی خود سخن می‌گوید. او به زیبایی صبح و تأثیر داغی که در وجودش دارد اشاره می‌کند و بیان می‌کند که اگرچه ممکن است صحرای محشر (محل قیامت) وجود نداشته باشد، اما سینه‌اش به خاطر این دردها داغ است. در نهایت به پرواز پنبه‌های داغش اشاره می‌کند که نشان‌دهنده درد و رنج اوست.
خیره گردد دیده صبح از جلای داغ منداغ دارد مهر تابان را صفای داغ من
هوش مصنوعی: صبح به خاطر زیبایی و درخشش خاصی که درد من دارد، به حیرت میافتد. همچنین، عشق من به اندازهای پرچمدار است که داغ من را با روشنی و شکوه خاصی آراسته می‌کند.
نیست گر صحرای محشر سینه گرمم، چرامی پرد چون نامه هر سو پنبه های داغ من؟
هوش مصنوعی: اگرچه در صحرای محشر، دلم از گرمی خالی است، چرا پس مانند نامهای که هر سو میپراکند، داغهای من در حال سوختن است؟