شمارهٔ ۶۶۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از انتظار و ناسازگاری می‌گوید. او از صبر و تحمل خود سخن می‌گوید که به سیمای کسی حواله می‌شود و در عین حال حسرت و ناغاهی را در زندگی خود احساس می‌کند. شاعر به تضاد بین حال و آینده اشاره می‌کند و به زیبایی و آرامش رویایی اشاره دارد که تنها با بوسه‌ای از معشوق بیدار می‌شود. در نهایت، او در دایره‌ی رنج و انتظار احساس می‌کند که زندگی همچنان ادامه دارد.
صبر مرا حواله به سیماب می کنیدلداری سفینه به گرداب می کنی
هوش مصنوعی: شما به من امید و دلگرمی نمیدهید، بلکه با رفتارهای خودم باعث آزردگی من میشوید، گویی که در وسط یک طوفان و گردابی در حال غرق شدن هستم.
ما همچو داغ لاله سیه روزگار و توسیر سمن فشانی مهتاب می کنی
هوش مصنوعی: ما در درد و رنج مانند گل لالهای هستیم که پژمرده و سیاه شده، در حالیکه تو در آرامش و زیبایی همچون سمن سبز میدرخشی و در کنار نور ماه لذت میبری.
بیدار می کنند به آواز بوسه اتدر دامن فرشته اگر خواب می کنی
هوش مصنوعی: اگر در خواب به سر ببری، صدای بوسهات آنقدر دلنشین و تاثیرگذار است که فرشتهها تو را بیدار میکنند.