شمارهٔ ۶۶۵
هوش مصنوعی: این ابیات به زیبایی و ظرافت اشاره دارند. شاعر از شرم و زیبایی دختری سخن می‌گوید که نمی‌خواهد خود را به نمایش بگذارد. او به این نکته اشاره می‌کند که حتی اگر شرایط مناسب باشد (مثل هوا و ابر)، باز هم نباید زیبایی و جاذبه‌اش را به طور کامل برملا کند. به نوعی، هنرمند علاقه‌مند است که زیبایی و ظرافت را در مکانی محفوظ نگه داشته و از افشای آن در برابر آفتاب (یا عموم) پرهیز کند.
نهشت شرم رخ از گوشه نقاب نمایینشد که گوشه کاری به آفتاب نمایی
هوش مصنوعی: اینجا به نظر میرسد که شخصی در تلاش است تا زیبایی یا جاذبه‌اش را نمایش دهد. او می‌گوید که هیچ وقت نمیتواند شرم و حیا را کنار بگذارد و مثل یک نقاب، آن را پنهان کرده است. حتی اگر بخواهد به آفتاب یا به روشنی و وضوح نشان داده شود، باز هم به دلیل این حیا و شرم، نمیتواند به طور کامل خود را نمایان کند.
هوا چو ابر شود شیشه را به جلوه درآورمباد دختر رز را به آفتاب نمایی
هوش مصنوعی: وقتی هوا ابری میشود، شیشه را به زیبایی نمایان کن، اما هرگز دختر گل را در برابر آفتاب قرار نده.