شمارهٔ ۶۶۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از فصل بهار صحبت می‌کند و از معشوقه‌اش می‌خواهد که از افکار و آرزوهای بی‌امید فاصله بگیرد. او به او توصیه می‌کند که به زیبایی‌های زندگی توجه کند و به شکوفایی و پرورش روزهای خوب فکر کند، مانند یک باغبان که از باغش مراقبت می‌کند. در مجموع، شعله امید و زیبایی، محور این اشعار است.
بهار می گذرد، سیر گلستانی کنبه آشیان چه فرو رفته ای، فغانی کن
هوش مصنوعی: بهار به سرعت سپری میشود، از زیبایی‌های گلستان بهرهمند شو و از حالتی که در آن فرو رفتهای خارج شو و فریاد شادی سر بده.
مباد خیره شود آرزوی خام طمعبه وقت خواب گل بوسه را نشانی کن!
هوش مصنوعی: آرزوهای بیپایه و طمعکار نباید باعث شوند که در خواب، زیبایی و لحظات شیرین را نبینیم. تمام کاهلیها و امیدهای ناچیز میتوانند ما را از لذتهای واقعی زندگی دور کنند.
ترا به خلق، تماشاییان شناخته اندبرای گلشن خود فکر باغبانی کن
هوش مصنوعی: تو را به عنوان زیبایی تماشایی میشناسند، بنابراین برای نگهداری و پرورش این زیبایی، به فکر مراقبت از باغ خود باش.