شمارهٔ ۶۶۸
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به عشق ناکامل و ناتمامی خود اشاره می‌کند. او احساساتی قوی دارد که از شدت عشق و بی‌نقصی نرسیدن به کمال، در وجودش افزایش می‌یابد. او به این نتیجه می‌رسد که ناتمامی او در اصل، بخشی از وجودش است و این احساسات او را به تحقق کمال نزدیک‌تر می‌کند.
یکی هزار شد از عشق ناتمامی منز آفتاب قیامت فزود خامی من
هوش مصنوعی: به خاطر عشق ناتمامم، حالتی از شگفتی و تعجب پیدا کردهام که مانند هزاران انسان میشود. خامی و ناآگاهی من در مقابل حقیقت شگرف زندگی، مانند تابش آفتاب در روز قیامت بیشتر شده است.
کمال چون مه نو بوته گدازم شدبه از تمامی من بود ناتمامی من
هوش مصنوعی: کمال مانند ماه نو به وجود آمده است و من در حال ذوب شدن هستم. کمال من بهتر از تمام وجود ناتمامم است.