شمارهٔ ۶۷۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تضاد بین زیبایی و درد اشاره می‌کند. لبخند زیبا مانند تیغی دو دم است که درد را به همراه دارد. زخم‌های ناشی از این زیبایی در چشم شاعر نمایان است. همچنین، به موضوع خواب و غفلت اشاره می‌کند و از این می‌گوید که اگر چیزی از زندگی‌اش گرفته شود، مانند نمکدان خالی خواهد بود. در کل، شعر احساسی عمیق از زیبایی و عذاب و همچنین دلتنگی را به تصویر می‌کشد.
تیغ دو دم بود لب خندان به چشم منشاخ گل است زخم نمایان به چشم من
هوش مصنوعی: لب خندان چنان است که مانند تیغی دو لبه بر من اثر میگذارد و زخم نمایانش در چشم من به زیبایی یک شاخ گل میماند.
گشته است از نظاره آن سرو جامه زیبسوهان روح، سرو گلستان به چشم من
هوش مصنوعی: به خاطر تماشای آن سرو زیبا، لباس زیبایش مانند سوهان روح من شده است و گلستان برای من به چشم میآید.
صبح دگر شود ز پی خواب غفلتمخالی اگر کنند نمکدان به چشم من
هوش مصنوعی: صبحی دیگر خواهد آمد و اگر به خاطر خواب بیتوجهی من، نمکدان به چشمانم بریزنند، این غفلت را از من میگیرند.