شمارهٔ ۶۷۵
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از محبوب خود می‌خواهد که دلش را از محبت‌های بی‌اساس و بی‌فایده آزاد کند. او همچنین تأکید می‌کند که نمی‌توانند با درد غربت کنار بیایند و از محبوب می‌خواهد که روح و زندگی را از قید و بندهای نامناسب رها سازد. در نهایت، شاعر درخواست آزادی از قید و بندهایی می‌کند که او را محدود کرده است.
دل ز مهر بوالهوس آزاد کنشعله را از قید خس آزاد کن
هوش مصنوعی: قلب خود را از عشقهای بی‌فایده رها کن و اجازه بده آتش احساساتت آزادانه بتابد.
ما حریف درد غربت نیستیممرغ ما را با قفس آزاد کن!
هوش مصنوعی: ما نمیتوانیم با غم و درد دوری و دوری از وطن کنار بیاییم؛ لطفاً مرغ ما را از قفس آزاد کن تا بتوانیم آزادی و شادابی را احساس کنیم!