شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به این نکته اشاره دارد که نیازی نیست که جان خود را به خاطر چیزهای کوچک و بی‌اهمیت، مانند صدا و هیاهوی دنیا، خسته کنیم. در واقع، او می‌خواهد بگوید که ما نباید به مسائل ناچیز و مقطعی توجه کنیم و باید بر روی چیزهای واقعی و مهم‌تر تمرکز کنیم.
قرار نیست دمی چون شرار، خرده جان راچه حاجت است به طبل رحیل ریگ روان را؟
هوش مصنوعی: زندگی مانند شعله‌ای درخشان و زودگذر است، بنابراین چه نیازی به زحمت و نگرانی برای بی‌معنا کردن آن داریم؟ در واقع، دلتنگی و غصه خوردن برای تغییرات زندگی، همچون بادی است که برروی شن‌های روان می‌وزد.