شمارهٔ ۲۵۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به احساسات ناپایدار و نگرانی درونی خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که دلش مانند برگ بید به خاطر حرف‌های ناگوار می‌لرزد و عقلش نیز مانند کودکی که در کنار بام است، به خاطر خطرات اطراف مضطرب می‌شود. در واقع، این اشعار به آسیب‌پذیری و حالت‌های نگران‌کننده انسان اشاره دارند.
دلم چون برگ بید از حرف بی هنگام می لرزدچو عقل طفل بیند بر کنار بام، می لرزد
هوش مصنوعی: دل من مانند برگ بید در برابر صحبت‌های نابجا می‌لرزد، مانند اینکه عقل یک کودک وقتی از لبه‌ی بام می‌بیند، به لرزه در می‌آید.