شمارهٔ ۲۵۷
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از تبسم و لبخند صحبت می‌کند که می‌تواند به زندگی و شادابی انرژی ببخشد. همچنین اشاره می‌کند که زیبایی و جذابیت درونی، مانند آتش یاقوتی، می‌تواند از وجود آدمی ساطع شود و تاثیرگذار باشد. در واقع، این شعر به قدرت و زیبایی درونی انسان و تأثیر آن بر دنیای بیرون اشاره دارد.
تبسم کن که جان باده لعلی قبا سوزدز آب آتشین خویشتن یاقوت وا سوزد
هوش مصنوعی: لبخند بزن که روح شراب گوهرین تو، با آبی که از آتش درونت می‌جوشد، یاقوت را هم می‌سوزاند.