شمارهٔ ۳۳۴
هوش مصنوعی: در این شعر به ارزش و ذات باطنی انسان اشاره شده است. شاعر بیان می‌کند که این گوهر درونی ممکن است در عمق وجود فرد پنهان باشد، اما تأثیر آن بر جهان و زندگی همچون نگینی در گردون می‌درخشد. به عبارتی دیگر، اگرچه ذات انسان ممکن است در ظاهری خفی و پنهان باشد، اما در نهایت ارزش و زیبایی آن بر همگان نمایان می‌شود.
تا گوهر ذات تو نهان زیر زمین شدگردون چو نگین خانه افتاده نگین شد
هوش مصنوعی: وقتی که ارزش و ذات واقعی تو در دل زمین پنهان شد، آسمان همانند یک انگشتری می‌شود که نگینش یعنی تو، در آن افتاده و به دلیل غیبت تو بی‌ارزش و بی‌معنا به نظر می‌رسد.