شمارهٔ ۳۴۷
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از احساس غم و ناامیدی خود سخن می‌گوید. گل گلاب، که نماد زیبایی و لطافت است، به خاطر خنده‌های بی‌مورد و سطحی در محیطی تاریک و غم‌انگیز، به حالت اندوه و شادی‌های نابه‌جا دچار شده است. خنده‌ای که در اینجا به کار برده می‌شود، بی‌معناست و در واقع به گریه و اندوه تبدیل می‌شود.
گل گلاب از هرزه خندی شد درین نیلی حصارخنده بیجاست برق گریه بی اختیار
هوش مصنوعی: گل گلاب در پژواک خنده‌های بی‌مورد به زیبایی خودش آسیب دیده و در این فضای آبی رنگ، خندیدن بی‌فایده است، مثل اینکه اشک‌هایم به‌طور ناخواسته سرازیر شده‌اند.