بخش ۳ - حق الیقین
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر این است که علم واقعی به خودی خود انفعالی نیست و درک درست از آن نیاز به شهود و آگاهی دارد. شاعر می‌گوید که انسان باید خود را بشناسد و از جهل فاصله بگیرد. اگر فرد به علم خود واقف شود و به درک عمیقی از حقیقت برسد، می‌تواند به دروازه‌های دانش و غیب دست یابد. به عبارتی، علم نیازمند خودآگاهی و تلاش برای شناخت حقیقت است.
علم فعلی چو انفعالی نیستحالی است این سخن محالی نیست
هوش مصنوعی: دانش فعلی مشابه فعالیتی نیست که به صورت غیابی و بدون تلاش به دست آید؛ این صحبت نادرستی نیست.
تو که هستی خود نمیدانیلوح پروردگار چون خوانی
هوش مصنوعی: تو که خودت را نمیشناسی، چطور میتوانی سخنان خداوند را بفهمی و معنی کنی؟
علم خود را ز پیش خود برگیرتا نگردی به بند جهل اسیر
هوش مصنوعی: دانش خود را درون خود نگهدار تا در دام نادانی گرفتار نشوی.
حق نهد در کفت مفاتح غیبچونکه برخیزد این تردد و ریب
هوش مصنوعی: زمانی که حق به تو درک و فهم رازهای نهانی را بدهد، همهی تردیدها و دودلیها از بین میرود و تو به روشنی به حقیقت پی میبری.