بخش ۳ - حکایت
هوش مصنوعی: در این شعر، پشهای بر درخت چنار نشسته و می‌گوید که می‌خواهد از پر خود آگاهی یابد. در پاسخ به او گفته می‌شود که چرا به این فکر می‌کنی، چرا که از نشستن به پرواز کردن چه نتیجه‌ای می‌گیری. پشه بیشتر از یک موجود کوچک نیست و بهتر است به جای فکر کردن به قیام و قعود، به طبیعت و فطرت خود توجه کند و به حقیقت وجودی خود پایبند باشد.
پشّهای رفت بر درخت چنارگفت خواهم که بر پرم هشدار
هوش مصنوعی: پشهای به درخت چنار رفت و گفت: میخواهم از پروازم خبر بدهم و احتیاط کنم.
گفتش آخر کزین نشست چه خاستتا زبرخاستن چه خیزد راست
هوش مصنوعی: او از او پرسید که از این نشستن چه چیزی به دست خواهد آمد، زیرا از بلند شدن چه چیزی به دست میآید؟
پشهای بیش نیستی به وجودتا که اندیشی از قیام و قعود
هوش مصنوعی: به اندازه یک پشه ارزش نداری تا وقتی که در مورد ایستادن و نشستن خود فکر کنی.
هیچ از طور خویشتن مگذرفطرت خویش را به جای آور
هوش مصنوعی: به خودت وفادار باش و تغییر نکن. طبیعت و ذات واقعیات را فراموش نکن.