تناجی
عمادی شهریاری

شمارهٔ ۱۸

فریاد مرا زاین فلک آینه‌گونکز خاک به چرخ برکشد مشتی دون
ما منتظران روزگاریم کنونتا خود فلک از پرده چه آرد بیرون