بخش ۸۱ - در بیان آنکه مراد به انسان کمل افراد انسان است نه اناسی حیوانی که اولئک کالانعام بل هم اضل در شأن ایشان است

هوش مصنوعی: این شعر به تمسخر انسان‌های متظاهر می‌پردازد که خود را بالاتر از دیگران می‌دانند. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که بسیاری از افراد با ظواهر مذهبی و برخوردهای مخصوص، خود را انسان‌های کامل و الگو قرار می‌دهند، در حالی که درونشان پر از نفاق و کینه است. او بیان می‌کند که انسانیت واقعی چیزی فراتر از تعلق به عقاید خاص و علم به احکام دینی است. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که هر فردی به خود گمان می‌برد که کامل‌ترین و برتر از دیگران است، در حالی که واقعیت چیز دیگری است و این خودبینی عاملی است که باعث گمراهی می‌شود.