بخش ۱۱۶ - قصه کلی که در خانه معشوق خود بکوفت گفتند باز گرد که صحبتی تنگ است موی در نمی گنجد گفت بهانه مجوی و در باز کن که من خود کلم و موی ندارم

هوش مصنوعی: این شعر درباره یک عاشق و معشوق است که در خلوت خود مشغول لذت و خوشی هستند. اما ناگهان کسی به در می‌زند و به آن‌ها اعتراض می‌کند که چرا در را می‌زنید، چون آنجا فضایی خصوصی است. عاشق در پاسخ می‌گوید که نیازی به بهانه‌جویی ندارد و خود را از مو رها کرده است. این اشاره به عمق حسرت و عشق او دارد و نشان دهنده تنگنای عاشقانه‌اش است. در نهایت، او به نداشتن مو و آزاد بودن از نگرانی‌ها اشاره می‌کند.