بخش ۱۳۵ - در مذمت آنان که همت ایشان بتمام مصروف شراب است و طعام - جامی

خواجه را بین که از سحر تا شامدارد اندیشه شراب و طعام

شکم از خوشدلی و خوشحالیگاه پر می کند گهی خالی

فارغ از خلد و ایمن از دوزخجای او مزبله ست یا مطبخ

کار او بهر نفس پروردنروز و شب ریدن است و یا خوردن

معده فاسد ز اشتهای دروغمی دهد تیز و می زند آروغ

زین دو باد عفن ز طبع کثیفداد بر باد نقد عمر شریف

بس که زد معده بر دماغش دودروزن عقل شد بر او مسدود

شهرت بطن کان بود بطنهتذهب بالذکاء و الفطنه

چون شود پر ز نان و آب شکمگردد از سینه علم و دانش کم

خود چه دانش بود در آن سینهکه بود جای شهوت و کینه

ور بود دانشی ز جهل کم استزانکه از بهر فرج یا شکم است

دانش خویش را چو خرج کندبهر شهوات بطن و فرج کند

هر که را بنگری ز دشمن و دوستقیمت او به قدر همت اوست

هر که را همت آن بود که مدامرودش در درون شراب و طعام

قیمت او اگر بیفزایدآن بود کز درون برون آید

چه ازین زشتتر بود به جهانکه طفیل شکم کنی دل و جان

دل و جان بهر آب و نان خواهیعقل و دین بهر انی و آن کاهی

همت تو همه شکم باشدهر چه غیر از شکم عدم باشد