بخش ۱۳۷ - اشارت به تقسیم جوع به اختیاری و اضطراری

هوش مصنوعی: این متن درباره‌ی جوع (گرسنگی) به عنوان یکی از نشانه‌های سالک و عارف است. جوع برای سالک یک انتخاب آگاهانه است، اما عارف مجبور به تحمل آن است. عارفان از غذاها دوری می‌کنند تا دلشان از خوشی‌های دنیوی غافل نشود و نفسشان دچار سرکشی نگردد. وقتی عارف به مقصد نهایی روحانی‌اش می‌رسد، آرامش واقعی را می‌یابد و دیگر نیازی به غذا و نوشیدنی ندارد، چرا که در انس با حقیقت و ارتباط با حق غرق است. در این حالت، نیاز به خوردن ناشی از تهی بودن نیست، بلکه او در حال تجربه‌ی نزدیک‌ترین حالت به خداست. توصیف او از رحمان و وجود اشاره به این دارد که خداوند هرگز خالی و تهی نیست.