بخش ۹ - اشارت به سمع و بصر
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان تفاوت‌های وصف سمع و وصف بصر در رابطه با خداوند می‌پردازد. او بیان می‌کند که سمع و بصر خداوند نه تنها علم خاصی هستند، بلکه فراتر از فهم و ادراک انسانی می‌باشند. گوش خداوند به شنیدن صداها و چشم او به دیدن اشیاء نیازی ندارد و او قادر است هر چیزی را از دور و نزدیک ببیند و بشنود. همچنین، خداوند علم به حال هر موجودی را دارد و هیچ چیز از او پنهان نیست. در نهایت، همه آنچه بر زبان انسان می‌آید نیز برای خداوند قابل شنیدن است.
هر یک از وصف سمع و وصف بصرهست جز علم معیتی دیگر
هوش مصنوعی: هر یک از توصیفهای گوش و چشم، به غیر از علم حضوری، ویژگی دیگری را ندارند.
نیست از گوش سر شنیدن اونیست موقوف دیده دیدن او
هوش مصنوعی: شنیدن و دیدن او به حواس ظاهری وابسته نیست؛ برای درک او نیازی به گوش یا چشم نداریم.
بشنود خدا دور یا نزدیکبیند ار روشن است ور تاریک
هوش مصنوعی: خداوند به هر صورت و از هر فاصلهای شنونده است و اگر چیزی روشن باشد، او آن را میبیند و اگر تاریک باشد، باز هم او آن را مشاهده می‌کند.
حال هر ممکنی به کتم عدمبیند و داند او نه بیش و نه کم
هوش مصنوعی: هر موجودی باید واقعیت خود را در حالتی از عدم ببیند و بداند که وجودش نه بیشتر است و نه کمتر از آنچه هست.
وز سؤال و طلب هر آنچه رودبر زبانش یگان یگان شنود
هوش مصنوعی: هر چیزی که بر زبان او بیاید، از پرسش و خواستهاش، یکی یکی شنیده میشود.