بخش ۳۹ - در بیان آنکه چون عاشق ظلمت وایه های نفس بداند روی از خود بگرداند و در معشوق آورد
هوش مصنوعی: این اشعار درباره عشق و دلبستگی به معشوق هستند. شاعر بیان می‌کند که زمانی که عاشق به صدق و راستی می‌رسد، از ظلمت و کج‌راهی‌های وجود خود رها می‌شود. او گریزی به سوی معشوق دارد و دیگر نمی‌تواند خود را از او پنهان کند. عاشق هر چه می‌گوید و هر چه می‌جوید، تنها برای معشوق است. مانند پروانه‌ای که در مجلس عشق به دور شمع می‌چرخد و خود را فدای نور آن می‌کند، عشق نیز انسان را به فدای معشوق خود وا می‌دارد.
عاشق صدق جو چو دریابدظلمت خود ز خود عنان تابد
هوش مصنوعی: عاشق وقتی به حقیقت و صداقت دست پیدا کند، از تاریکی ها و مشکلات خودش رها می‌شود و به آزادی و روشنی می‌رسد.
روی جان آورد به قبله دوستنشود محتجب ز مغز به پوست
هوش مصنوعی: اگر کسی به سمت محبوبش توجه کند و به او نزدیک شود، دیگر خجالت یا کمروئی از خود نشان نمیدهد. چیزی که از دل و جان او سرچشمه میگیرد، به ظاهرش هم نمایان می‌شود.
هر چه گوید برای او گویدهر چه جوید برای او جوید
هوش مصنوعی: هر چیزی که بگوید، برای او می‌گوید و هر چیزی که بخواهد، برای او میخواهد.
همچو پروانه کو به مجلس جمعهستی خود فنا کند در شمع
هوش مصنوعی: شبیه پروانه‌ای که در کنار شمع می‌چرخد و در آتش آن به فنا می‌رسد، کسی که با عشق و شور به جمع و محفل هستی نزدیک می‌شود و همه چیزش را فدای آن می‌کند.
بهر جانان فنا کند خود راپیش رویش فدا کند خود را
هوش مصنوعی: انسان برای محبوبش خود را فدای او می‌کند و به خاطرش از همه چیزش میگذرد.