بخش ۶۹ - حکایت آن اعرابی اشتر گم کرده که میگفت کاشکی من نیز با اشتر خویش گم گشتمی تا هر که وی را یافتی مرا نیز با وی یافتی
هوش مصنوعی: در این شعر، یک عرابی به شترش بسیار وابسته است. او وقتی در خواب می‌افتد، شترش از او دور می‌شود و وقتی بیدار می‌شود متوجه می‌شود که شترش گم شده است. او با ناامیدی و اندوه آرزو می‌کند که ای کاش خودش هم با شتر گم می‌شد تا از این دوری رنج نمی‌کشید. احساس تنهایی و اشتیاق به ارتباط با شترش او را آزار می‌دهد و به طور کلی، این شعر به موضوع وابستگی و درد جدایی می‌پردازد.
آن عرابی چون شد اشتر در شتاباز شتر افتاد چشمی مست خواب
هوش مصنوعی: آن عرابی که در شتاب بود و مانند شتر میدوید، به خواب عمیقی فرو رفت و از شتر سقوط کرد.
از سبکباری شتر چون یارییدید کرد آغاز خوش رفتاریی
هوش مصنوعی: وقتی شتر احساس سبکی و راحتی کرد، به کمک و یاری دیگری، رفتار خوشایندی را آغاز کرد.
چون عرابی بامداد از خواب خاستپی نبرد اصلا که آن اشتر کجاست
هوش مصنوعی: وقتی عرابی صبح زود از خواب بیدار شد، اصلاً متوجه نشد که آن شتر کجاست.
گفت واویلا که گم گشت اشترمماند خاطر از خیال او پرم
هوش مصنوعی: گفت: وای از حال من! شترم گم شده و من در خیال او دلم پر است.
کاش با او گشتمی من نیز گمتا نرفتی بر سرم این اشتلم
هوش مصنوعی: کاش من هم مثل او گم میشدم تا اینکه به من این حرفهای تند و گزنده را نمیزدی.
هر کجا او رفت با او رفتمیتا ازین دوری به یکسو رفتمی
هوش مصنوعی: هر کجا که او میرفت، من هم با او میرفتم تا از این فاصله و جدایی رهایی پیدا کنم.
هر که آن گم گشته را وایافتیبا من آواره یکجا یافتی
هوش مصنوعی: هر کس که آن گمشده را پیدا کند، در واقع با من که در درجا هستم و آوارهام، ملاقات کرده است.