بخش ۴۵ - حکایت آن عالم در چاه افتاده که دست به شاگرد خود نداد تا جزای آخرت از دست ندهد

هوش مصنوعی: این شعر درباره یک عالم است که از چاه جاهلیت بیرون آمده و به چاهی درون می‌افتد. او در این وضعیت هیچ کمکی برای بیرون رفتن نمی‌یابد و مانند یوسف در چاه باقی می‌ماند. در این حال، سایه‌ای را در بالای چاه می‌بیند و صدایی می‌شنود که او را به مروت و انسانیت دعوت می‌کند. راهرو از او می‌خواهد که به کمکش بیاید، اما عالم می‌گوید که او نمی‌تواند به این دلیل که خود را از دنیای مادیات و منافع شخصی دور کرده و به جستجوی علم و حکمت پرداخته است. او خواهان این است که علم و دانشش را از انگیزه‌های مادی آزاد کند و تا زمانی که به این هدف نرسد، در چاه باقی بماند. در نهایت، او می‌فهمد که علم و دانش باید برتر از سود و زیان مادی باشد.