بخش ۵۱ - مناجات در انتقال از شکر و سپاسداری به خوف و ترسگاری
هوش مصنوعی: این شعر درباره سپاسگزاری از نعمات خداوند است. شاعر خدا را به عنوان منبع اصلی نعمت‌ها و کرم‌ها معرفی می‌کند و تأکید می‌کند که جز از طریق او، چیزی درست نمی‌شود. او می‌گوید شکرگزاری از خداوند، تنها یک لقمه از سفره‌ای بزرگ است که او برای بندگانش گسترانده است. همچنین، شاعر تأکید دارد که شناخت جمال و نعمت‌های خداوند، باید به شکرگزاری و سپاسگویی بیانجامد، و زندگی روزمرهٔ انسان باید با این سپاسگزاری پر شود. در نهایت، اشاره می‌شود که اگر کسی از راه شکرگزاری منحرف شود، به دلش آسیب خواهد رسید.
ای کشیده به جهان خوان کرمحاضر خوان تو الوان نعم
هوش مصنوعی: ای کسی که در این عالم سفر کردهای، سفرهی کرم تو همیشه حاضر است و رنگها و نعمت‌های گوناگونی بر آن گسترده شده است.
نعم و شکر نعم هر دو ز توستنشود جز به تو این کار درست
هوش مصنوعی: هر دو نعمت و سپاس، از توست و هیچ کاری بدون تو درست نمی‌شود.
شکرگویان تو را جرم زبانیک نواله ست ازان خوان به دهان
هوش مصنوعی: شکرگزار تو کسی است که با زبان خود فقط یک لقمه از آن سفره را میستاید.
چون نواله ز نوا نیست جدازان نواله ست جهانی به نوا
هوش مصنوعی: زیرا که نوا، جدای از نواله نیست، جهانی به خاطر آن نواله وجود دارد.
گرچه جامی بود از هیچ کسانزان نواله به نواییش رسان
هوش مصنوعی: اگرچه جامی وجود نداشت که کسی از آن بنوشد، اما به خاطر طعمی که دارد، میتوان آن را با نغمهاش به دیگران منتقل کرد.
گر به آتش نکنی غور رسیبه کسی کی رسد از هیچ کسی
هوش مصنوعی: اگر برای رسیدن به چیزی تلاش نکنی، به هیچ وجه نمیتوانی به کسی دست پیدا کنی و از او کمکی بگیری.
به جمال نعمش بینا کنبه سپاس نعمش گویا کن
هوش مصنوعی: زیبایی نعمتهایش را با دیدی تیزبین تماشا کن و برای آنچه به تو داده، سپاسگزاری کن و از آن حرف بزن.
روز و شب با نعمش همدم داربه سپاس نعمش خرم دار
هوش مصنوعی: در طول روز و شب، همراه با نعمتهایش زندگی کن و به خاطر این نعمت‌ها شاد و خوشحال باش.
ور کشد پا ز ره شکر ز طوفزخم بر دل زنش از خنجر خوف
هوش مصنوعی: اگر کسی از راه محبت خارج شود و با زخم دل دیگری را آزار دهد، همانطور که از خنجر بر دل خود میزند، باید بداند که تنها خود را آسیبپذیر کرده است.