بخش ۱۲۳ - مناجات در انتقال از وصیت فرزند به نصیحت نفس خود
هوش مصنوعی: این شعر درباره تنهایی و ارتباط عمیق با خداوند است. شاعر به توصیف خدا به عنوان مراد دل تنها شدگان و مونس یکتایی‌ها می‌پردازد و بر اهمیت این ارتباط تاکید می‌کند. او بیان می‌کند که تنها خداوند مقصود حقیقی انسان‌هاست و در فراق او، انسان‌ها ناله می‌کنند. در نهایت، شاعر درخواست می‌کند که خداوند به بندگان خود نظر کند و آنها را از تنهایی و محرومیت نجات دهد.
ای مراد دل تنها شدگانمونس وحدت یکتا شدگان
هوش مصنوعی: ای خواسته دل کسانی که تنها هستند، تو همدم کسانی هستی که به یکتایی و وحدت رسیدهاند.
مایه صحبت تو تنهاییسایه وحدت تو یکتایی
هوش مصنوعی: منظور این است که صحبتهای تو برآمده از تنهایی است و آن تنهایی به نوعی به یگانگی و یکدلی تو اشاره دارد.
فرخ آن کس که به تنهایی ساخترخش در عالم یکتایی تاخت
هوش مصنوعی: افرادی که به تنهایی و بدون همراهی دیگران به موفقیت و خودکفایی دست مییابند، باید مورد تحسین قرار گیرند. آنها با اراده و تلاش شخصی، جایگاه ویژهای در دنیا پیدا می‌کنند.
دیده را کحل شهود تو کشیدچون تو را دید دگر هیچ ندید
هوش مصنوعی: چشم من به زیبایی تو عادت کرده و وقتی تو را دید، دیگر هیچ چیز دیگری را نمیبیند.
جز تو مقصود نداند کس رابلکه موجود نخواند کس را
هوش مصنوعی: هیچکس جز تو نخواهد دانست که هدف چیست و هیچکس نمیتواند تو را موجود خطاب کند.
گر بخواهد ز درت خواهد و بسور بکاهد ز غمت کاهد و بس
هوش مصنوعی: اگر بخواهد، از در تو میآید و دیگر هیچ، و اگر اندوهی از تو کم شود، تنها همان یک مورد کم خواهد شد و بس.
از وصال تو بود بالش اووز فراق تو سزد نالش او
هوش مصنوعی: بالش او از وصال تو فراهم شده و گلایه و نالهاش از دوری تو به جاست.
حال جامیت نکو معلوم استزانچه شد گفته عجب محروم است
هوش مصنوعی: حال خوب شراب تو به وضوح مشخص است، زیرا آنچه گفته شد، نشان میدهد که چه اندازه از باده و لذتهای آن محروم شدهای.
بگشا چشم عنایت سویشوز همه خلق بگردان رویش
هوش مصنوعی: به او نظر لطف بیفکن و از همه مردم رویت را برگردان.
تا به محرومی خود پردازدبه نصیحتگری خود سازد
هوش مصنوعی: او به دلیل ناتوانی و بیپناهیاش به نصیحت گوش میدهد و خود را با آن سازگار می‌کند.