شمارهٔ ۲۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و عظمت وجود معشوق اشاره می‌کند و او را نوعی چهره روحانی می‌داند که روح‌های آزاد را در قید و بند تعلق گرفتار کرده است. شاعر از قلمی سخن می‌گوید که روزی خط وجود او را بر لوح عالم می‌نویسد. او از درد و غم عشقی سخن می‌گوید که هر لحظه او را می‌کشد و تأکید می‌کند که این درد از آغاز جهان تا پایان برقرار خواهد بود. در نهایت، شاعر به نوآوری در شعر و زیبایی‌های آن اشاره کرده و بر اهمیت اشعار تازه می‌افزاید.
شد خاک قدم طوبی آن سرو سهی قد رامااعظمه شانا ما ارفعه قدرا
هوش مصنوعی: خاک پای درخت طوبی به خاطر آن سرو بلندقدر، بزرگ و ارزشمند شده است.
ای پیکر روحانی از زلف بنه دامیدر قید تعلق کش ارواح مجرد را
هوش مصنوعی: ای روحانی با ویژگیهای زیبا، از زلف خود دامنی به وجود آور که روح‌های آزاد را در آن گرفتار کنی.
من نقش خطت بستم روزی که قلم با خودمی زد رقم هستی این لوح زبرجد را
هوش مصنوعی: من روزی که قلم به دست گرفتم و با آن خطوط زیبای تو را کشیدم، به این دنیا و نقش و نگارهایش فکر کردم. این لوح سبز رنگی که در آن زندگی و هستی به تصویر درآمده، نشان از زیباییهایی دارد که در زندگی تو نهفته است.
مپسند ز قتل من آزار بر آن ساعدیک تیغ زن از غمزه خون ریز چو من صد را
هوش مصنوعی: از آزار و آسیب به من راضی نباش، چرا که بر آن بازوی زیبا یک تیغ زننده وجود دارد که از غمزهاش صدها نفر را به خون میکشاند.
من زنده و تو خیزی خون دگران ریزیهر لحظه ازین غصه خواهم بکشم خود را
هوش مصنوعی: من زندهام و تو در حال رفتن هستی، اما هر لحظه به خاطر اینکه دیگران را میبینی که خونشان میریزد، غمگین میشوم و این غم مرا به فکر کشتن خودم میاندازد.
دردت ز ازل آید تا روز ابد پایدچون شکر گذارد کس این دولت سرمد را
هوش مصنوعی: درد تو از آغاز عالم شروع شده و تا پایان روزگار ادامه خواهد داشت. اما آیا کسی میتواند به خاطر این نعمت ابدی، که همیشه وجود دارد، شکرگزاری کند؟
در وصف خطت نو کرد آیین سخن جامیذوقی دگر است آری اشعار مجدد را
هوش مصنوعی: در توصیف زیبایی خط تو، زبان شعر به تازگی تغییر کرده است و حال و هوای اشعار تازهای دارد.