شمارهٔ ۳۲

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درخواست خود برای دادخواهی از خداوند سخن می‌گوید و به نقد شیخی می‌پردازد که به‌جای محبت و درک اهل دل، آن‌ها را آزار می‌دهد. او می‌گوید که علم و حقیقت در انحصار شرع نیست و با کلید طبع می‌توان به گنج حقیقت رسید. شاعر تأکید می‌کند که کسانی که به طریقت و عرفان اعتقادی ندارند، از درک واقعی بازمانده‌اند و تنها جهل موجب انکار آن‌هاست. او همچنین اشاره می‌کند که فهم عمیق مسائل معنوی فقط برای اهل عشق ممکن است و کسانی که به عشق و عرفان نمی‌پردازند از درک معانی اساسی باز می‌مانند. در نهایت، بوی عشق و کلام عطار را جاذبه‌ای می‌داند که کسانی که از عرفان دورند، نمی‌توانند درک کنند.