شمارهٔ ۳۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و عشق اشاره می‌کند و از جذابیت و درخشش معشوق سخن می‌گوید. او بر اهمیت درک واقعی زیبایی تأکید دارد و این که عشق و زیبایی می‌تواند جان و عقل را روشن کند. شاعر همچنین به روح و پاکی وجود معشوق اشاره می‌کند که فراتر از جنبه‌های ظاهری است. او خود را در مقامی پایین‌تر از معشوق می‌بیند و از او می‌خواهد تا به او لطف کند. به دنبال این درخواست، شاعر احساسات عمیق خود را نسبت به معشوق ابراز می‌کند و از خطر سوختن زیر آتش عشق هشدار می‌دهد. در انتها، او به ناکامی در دستیابی به چیزی والاتر از معشوق اشاره می‌کند، زیرا زیبایی معشوق درخت سایه‌گستر است که بر سر دیگران سایه می‌افکند.
هر دم افروزی چو گل رخسار آتشناک راشعله در خرمن زنی مشتی خس و خاشاک را
هوش مصنوعی: هر لحظه مانند گل چهرهای درخشان و آتشین میافروزی و شعلهای که در کاه و خاشاک میزنی، نشان از قدرت و شجاعت تو دارد.
عقل را روشن شود ماهیت حسنت اگرپرده حیرت نبندد دیده ادراک را
هوش مصنوعی: اگر حجاب و حیرت از دیدگان کنار برود، عقل می‌تواند زیبایی تو را بهتر درک کند و روشن شود.
جان پاک است آن نه تن در زیر پیراهن تو راصد هزاران آفرین جان آفرین پاک را
هوش مصنوعی: روح و جان تو خالص و پاک است و این بدن تو تنها پوششی است که بر تن داری. بنابراین، به جان پاکت هزاران بار درود و تحسین میفرستم.
کمترین صید توام پیش سگان خود فکنگر نیم لایق که آلایی به من فتراک را
هوش مصنوعی: هرچند که من کمترین شکار تو هستم، ولی آن را به سگان خود واگذار کن. اگر من شایستگی ندارم، چرا به من زنجیر و دام خود را میدهی؟
جامه جان چاک شد تاری ز پیراهن ببخشکز چنان رشته توان پیوند کرد این چاک را
هوش مصنوعی: جامه جانم دچار آسیب و پارهپاره شد، اما از تو میخواهم که با لطف و رحمت خود کمکی کنی تا بتوانم این آسیب را ترمیم کنم.
دامن خرگه برافکن ای مه خرگه نشینورنه خواهد سوخت آهم خیمه افلاک را
هوش مصنوعی: ای ماه که در خرگاه نشستهای، دامن خود را کنار بکش؛ وگرنه آه من به آسمانها آسیب میزند و آن را میسوزاند.
خاک شد بر رهگذارت جامی و هرگز نیافتآن شرف کز سایه سرو تو باشد خاک را
هوش مصنوعی: در مسیر زندگی، جامی از خاک بر زمین افتاده و هرگز نتوانسته است آن ارزش و مقام را به دست آورد که سایه درخت سرو تو به خاک می‌دهد.