شمارهٔ ۴۷

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و درد دل خود اشاره می‌کند. او از معشوق می‌گوید که چگونه دلش به او رخنه کرده و آن را به کابوس و دیوانگی کشانده است. شاعر به رقیب هشدار می‌دهد که محبت معشوق را در دل او نکار، زیرا این عشق برایش ارزشمند است. او از مشاطه (زنان آرایشگری) می‌خواهد که در زلف معشوقش مداخله نکند و این نکته را می‌زند که دل‌ها به هم گره خورده‌اند. شاعر در تلاش است که سینه‌اش را با ناخن بکند تا به معشوق نزدیک‌تر شود و از ویرانی خود راهی به سوی او بیابد. او به ناچار به این واقعیت می‌رسد که ممکن است روزی از عشق او بیگانه شود، اما در حال حاضر حس می‌کند که عشق و آشنایی بیشتر از هر بیگانگی ارزش دارد. در نهایت، شاعر از دوستش می‌خواهد که درباره معشوقش زیاد صحبت نکند، زیرا مخاطبان ممکن است در خواب فرو روند و این داستان تمام نشود.