شمارهٔ ۷۱
هوش مصنوعی: شعر expresses longing و آرزوی ویرانی و فنا در زندگی به منظور رهایی از رنج و جفا. شاعر به زیبایی‌ها و رنگ‌های زندگی اشاره می‌کند اما در عین حال دردهای پنهان را نیز نشان می‌دهد. او به روابط و پیمان‌ها با زاهدان انتقاد می‌کند و تاکید می‌کند که حتی با یک کلام، دنیا پر از افسانه و داستان‌هایی گوناگون است. شاعر به بی‌فایده بودن زهد در مقابل لذت‌های دنیایی اشاره دارد و در نهایت به رحمت و لطفی که از گل و شمع می‌تابد، اشاره می‌کند و بر تقدس و عطر زندگی‌اش تأکید می‌کند.
کاش ویران شود از سیل فنا خانه ماتا کشد گنج جفا رخت به ویرانه ما
هوش مصنوعی: ای کاش که خانه ما به خاطر سیل نابودی ویران شود تا اینکه غنایم و آسیبهایی که به ما رسیده، به این ویرانه منتقل گردد.
چرخ فیروزه که بینی ز شفق گلگونشدرد آلوده سفالی ست ز خمخانه ما
هوش مصنوعی: اگر به چرخ آبی آسمان بنگری، رنگی چون گل سرخ در غروب دارد که نشان از زخمها و دردهای ما از میخانهای دارد.
ما و پیمان می ای زاهد پیمانه شکندور باد آفت سنگ تو ز پیمانه ما
هوش مصنوعی: ما و تو، ای زاهد که پیمان شکنی، امیدواریم که آفت بدی که به سنگ تو مربوط است، دور از می و پیمانه ما باشد.
طرفه حالی که به یک حرف زبان نگشادیمقاف تا قاف جهان پر شد از افسانه ما
هوش مصنوعی: عجب وضعی که با یک کلمه، قافلهای از داستانها درباره ما شکل گرفت و سراسر دنیا پر شد از حرف و حدیث دربارهمان.
شیوه زهد به رندان چه فروشیم که نیستنرخ یک جرعه می سبحه صد دانه ما
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به این نکته اشاره می‌کند که چگونه میتوان شیوه زهد و دوری از دنیا را به رندان و اهل معصیت فروخت، در حالی که ارزش یک جرعه شراب (خوشی) به اندازه صد دانه تسبیح نیست. به عبارت دیگر، او میگوید که لذت و خوشیای که در مییافتن وجود دارد، به هیچ قیمت دیگر قابل مقایسه نیست و زهد و انزوا نمیتواند جای آن را بگیرد.
سایه رحمتی ای شمع چگل کافتاده ستبال و پر سوخته در پای تو پروانه ما
هوش مصنوعی: ای شمع زیبا، سایهای از رحمت تو بر سر من افتاده است و من مانند پروانهای بیپناه، بال و پر سوختهام و در پای تو به زمین افتادهام.
جامی این نافه گشایی ز که آموخته ایکه معطر شد از انفاس تو کاشانه ما
هوش مصنوعی: این شعر به این معناست که گشایش و زیبایی که در این جامی وجود دارد، از چه کسی یاد گرفته شده است، زیرا خانه ما با عطر و روحیه تو معطر شده است.