شمارهٔ ۷۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تنهایی و غم عمیق خود اشاره می‌کند. او احساس می‌کند که عقل، دل و ایمانش را از دست داده و تنها جانش باقی مانده است، درست مانند یک غریبه که در کاروانی تنها مانده است. او از خیال عشقش درخواست می‌کند که به او کمک کند، زیرا دیگران او را تنها نمی‌پذیرند. همچنین، شاعر به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که توصیف عشقش با یک زبان نمی‌شود؛ این عشق آن‌قدر عمیق است که نمی‌توان آن را با کلمات بیان کرد. او با ناامیدی از درد درونی‌اش سخن می‌گوید و حتی از میوه‌های بهشت که فراموشی معشوق را برایش به ارمغان می‌آورد، نیز سرباز می‌زند، زیرا هیچ لذتی در تنهایی وجود ندارد.
برفت عقل و دل و دین و ماند جان تنهاچو آن غریب که ماند ز کاروان تنها
هوش مصنوعی: عقل و دل و ایمان از دست رفت و تنها چیزی که باقی ماند جان بود، مانند آن غریبی که از کاروان دور شده و تنها مانده است.
چو خوان درد نهادی خیال را بفرستکه منعمان ننشانند میهمان تنها
هوش مصنوعی: وقتی که بیماری و رنج را بررسی کردی، به یاد داشته باش که نباید میهمان را تنها نگه داری و باید او را همراهی کنی.
حدیث موی میانان چو در میان آیدتو در خیال من آیی ازان میان تنها
هوش مصنوعی: وقتی حرف و حدیث درباره موی یار به میان میآید، تو هم در خیال من حضور پیدا میکنی و از آن وسط فقط تو برای من مهم میشوی.
ز زلف و خال و خطت چون رهم به حیله عقلگرفت از همه سو دزد پاسبان تنها
هوش مصنوعی: زیبایی زلف و خال و خط تو، به گونهای است که عقل را به ترفند میگیرد و در میان همه توجهها، تنها دزد و پاسبان تو هستی.
به سان خامه دو بودی زبان من ای کاشکه شرح شوق تو نتوان به یک زبان تنها
هوش مصنوعی: ای کاش زبان من مانند قلمی بود که میتوانست شوق تو را با چندین زبان مختلف بیان کند، زیرا نمیتوانم احساسات و عشق خود را تنها با یک زبان انتقال دهم.
چو نی چگونه ننالم که شد ز ناوک توهزار روزنه ام در هر استخوان تنها
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم از درد خود بنالم، وقتی که عشق تو به من زخمهایی زده که در هر جایی از وجودم تنها ماندهاند؟
مرو به خلد برین بی خیال او جامیکه لذتی ندهد گشت بوستان تنها
هوش مصنوعی: به بهشت نرو، اگر بیخیالش هستی، چرا که نوشیدن جامی که شادی نیاورد، مثل گشت و گذار در باغی خالی است.