شمارهٔ ۸۳
هوش مصنوعی: این شعر احساساتی عمیق را بیان می‌کند. شاعر از عشق و جذابیت محبوبش سخن می‌گوید و از درد فراق و اشتیاقش به او می‌نالد. شب و روز در زندگی‌اش به هم پیوند خورده‌اند، به طوری که زیبایی محبوبش شب را به روز و روز را به شب تبدیل می‌کند. او تأکید می‌کند که هیچ چیز در پیش محبوبش نمی‌تواند به اندازه او درخشش داشته باشد و دلش را می‌شکند که خاطره محبوبش او را رنج می‌دهد. شاعر با بیانی زیبا و تصویری، احساسات عاشقانه‌اش را به تصویر می‌کشد و آرزوی وصال محبوبش را دارد.
تا نمودی لب و چه غبغبدل من در چه است و جان بر لب
هوش مصنوعی: وقتی لبخند و زیباییهای تو را دیدم، دلم به چه حالتی درآمد و جانم به لب رسید.
شب من روز کن ز طلعت خویشای شده روز من ز زلف تو شب
هوش مصنوعی: ای کاش شب من را با چهرهات روشن کنی، زیرا با زلف تو، روز من به شب بدل شده است.
پیش تو آفتاب ناپیداستروز روشن نهان بود کوکب
هوش مصنوعی: در حضور تو، نور آفتاب خاموش است و در روز روشن، ستارهای پنهان شده است.
رنجه شد خاطرت ز یارب منمن دلخسته چون کنم یارب
هوش مصنوعی: دل من در ناراحتی است و خیال تو همیشه در ذهنم است. ای خدا، چه کنم که این دل شکسته را آرام کنم؟
پیش لعل تو بر لب جاملب نهم بین کمال حسن طلب
هوش مصنوعی: در کنار لبهای تو، جامی را با لب خویش مینوازم، تا زیباییهای تو را به کمال ستایش کنم.
فال نیکو گرفت هر که بدیدهمچو مصحف رخ تو در مکتب
هوش مصنوعی: هر کسی که چهرهات را مانند یک کتاب مقدس در مدرسه ببیند، نشانهای خوب و خوشیمن برای او خواهد بود.
کلک جامی کشید خوان سخنزد صریرش صلای من یرغب
هوش مصنوعی: یک هنرمند با قلمش زیباییهایی را خلق کرد و در کنار آن، سخنانی را به زبان آورد که صدای آن تنها به کسانی میرسد که به دنبال حقیقت و زیبایی هستند.