شمارهٔ ۱۰۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و ارتباط عمیق آن با وجود انسانی است. شاعر می‌گوید که قبل از خلقت انسان، عشق در وجود او وجود داشته و همچنان با او همراه است. او از زیبایی و لطف خداوند سخن می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که خود را نشان دهد. شاعر همچنین از درد و شوقی صحبت می‌کند که به خاطر عشقش احساس می‌کند و آرزو دارد که حتی بعد از مرگ هم در کنار معشوق باشد. او با استفاده از تصاویری چون خون و فرش لعل، به شدت و عمق احساسات خود اشاره می‌کند و در پایان به بهشت و ارتباط آن با دیدار معشوق می‌پردازد. به طور کلی، شعر نمایانگر عشق عمیق و عبودیت انسان در برابر معشوق است.
پیش ازان روزی که گردون خاک آدم می سرشتعشق در آب و گلم تخم تمنای تو کشت
هوش مصنوعی: قبل از آن روزی که خداوند انسان را از خاک و گل بسازد، عشق تو در آب و گل من جوانه زده بود.
پای تا سر جمله لطفی گویی استاد ازلطینت پاکت نه ز آب و گل ز جان و دل سرشت
هوش مصنوعی: تمام وجود تو سرشار از مهربانی و نوازش است، زیرا خداوند از ابتدا با نیکویی، وجود تو را با طینتی خالص و پاک آفریده است و این پاکی ناشی از روح و دل توست، نه تنها از عناصر مادی.
روی بنما تا به طاق ابرویت آرند رویطاعت اندیشان ز مسجد بت پرستان از کنشت
هوش مصنوعی: برای من چهرهات را نمایان کن تا مانند قوس ابرویت بر روی چهره طاعتپیشگان تصویر بزنند، همچنین از مسجد بتپرستان به کنشت توجه کن.
هیچ باور نامدت هر چند چشم خون فشانبر در و دیوار آن کو شرح شوق ما نوشت
هوش مصنوعی: هرگز هیچ کس به حقیقت عشق ما پی نخواهد برد، حتی اگر به خاطر شوق و محبت، اشکهایمان بر در و دیوار بریزد و داستان عشقمان را بنویسد.
گر نگشتم کشته تو کاش باری بعد مرگبهر قبر کشتگانت خاک من سازند خشت
هوش مصنوعی: اگر من در اثر عشق تو کشته نشوم، کاش پس از مرگم برای قبر کشتهشدگان تو از خاک من آجر بسازند.
خیز و خونم ریز و فرش لعل گستر زیر پایچون بساط عمرم آخر چرخ در خواهد نوشت
هوش مصنوعی: برخیز و خون من را بریز و زیر پای خود فرشی از لعل بگستران، چرا که در نهایت، چرخ روزگار دست نوشته عمرم را تعیین خواهد کرد.
در بهشت نسیه خلقی بسته دل لیکن به نقدهر کجا دیدار توست آنست جامی را بهشت
هوش مصنوعی: در بهشت، عشق و علاقه مردم به همدیگر در آینده و به صورت نسیه است، اما هر جایی که تو را ببینم، همان جا برای من بهشت است، چون آنجا به مانند جامی ارزشمند و حقیقی است.