شمارهٔ ۱۳۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عواطف عشق و درد و اندوه ناشی از آن اشاره می‌کند. او در بزم عشق، غرق شوق و حسی عمیق است که عقل و خردش را تحت تاثیر قرار داده و آن را حیران کرده است. عشق او همچون جامی سرشار از لذت و درد است، ولی تنها اشک‌هایش باقی‌مانده و او را به یاد ستم‌هایی که کشیده، می‌اندازد. با وجود ظاهری آراسته، فردی که زیر بار محبت معشوقش قرار دارد، دچار رنج و دردی عمیق است. شاعر حسرت می‌خورد که مقصودش در آغوش او نیست و از درد جدایی به یاد لذت‌های گذشته او در گوش می‌پردازد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که زبان نمی‌تواند به درستی احساسات عاشقانه‌اش را بیان کند، چرا که چهره عشق خود گویای همه چیز است.
باز در بزم غمت نعرهٔ نوشانوش استعقل حیران و خرد واله و جان مدهوش است
هوش مصنوعی: در فضای غم تو، محفل شادمانی برپاست. عقل و اندیشه در حیرت ماندهاند و روح در حال غش کردن است.
نرسد خسته دلان را ز تو جز نیش ستمگرچه جام لب لعل تو لبالب نوش است
هوش مصنوعی: افراد خسته دل از تو جز زخم و آزار نمیچشند، هرچند که جام لبان سرخ تو پر از نوشیدن است.
اشک گرمم ز تف خون دل آید در چشمبس که در آتش شوق تو دلم در جوش است
هوش مصنوعی: اشکهای گرم من از دل شکستهام میریزد، چون قلبم به خاطر شوق تو در حال التهاب و جوشش است.
کسوت خواجگی و خلعت شاهی چه کندهر که را غاشیهٔ بندگی‌اَت بر دوش است
هوش مصنوعی: هر کسی که بار بندگی را بر دوش دارد، چه سودی از لباس و مقام خواجگی و شاهی خواهد برد؟
بر سر بستر اندوه دهم جان آخرچون مرا شاهد مقصود نه در آغوش است
هوش مصنوعی: در کنار لحظات غم و اندوه، جانم را در آخرین لحظات زندگی قرار میدهم، چون کسی که محبوبم است، در آغوش من نیست و شاهدی بر آرزوهایم ندارد.
می‌گذشتی و به خود زمزمه‌ای می‌کردیعمرها شد که مرا لذت آن در گوش است
هوش مصنوعی: تو در حال گذر بودی و از خودت به آرامی چیزی می گفتی. سالهای زیادی است که لذت آن صحبت هنوز در ذهن من باقی مانده است.
قصه عشق تو جامی ز کسان چون پوشدچهره گویاست اگرچند زبان خاموش است
هوش مصنوعی: داستان عشق تو مانند جامی است که چهرهاش را میپوشاند و اگرچه زبانها خاموشند، اما خود را به وضوح نشان میدهد.