شمارهٔ ۱۳۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دوری و فراق محبوبش سخن می‌گوید و به توصیف احساساتش می‌پردازد. او می‌نویسد که فاصله او تا محبوبش بسیار زیاد است و دلش از نازکی و ضعف، آسیب‌پذیر است. شاعر به ملامت‌هایی که از هر سو به او می‌شود اشاره می‌کند و می‌گوید که هر جا می‌رود، انگار با سنگ‌های سخت روبروست. در ادامه، او بر سختی‌های عشق و این که چگونه نمی‌تواند از غم محبوبش رهایی یابد، تأکید می‌کند. همچنین به زیبایی محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که حسن او به قدری بی‌نظیر است که آینه نمی‌تواند آن را به درستی نشان دهد. نهایتاً، شاعر به یکرنگی عشق در مقایسه با دو رنگی‌هایی که دیگران ممکن است داشته باشند، تأکید می‌کند.
مقیم کوی تو را فسحت حرم تنگ استز کعبه تا سر کویت هزار فرسنگ است
هوش مصنوعی: زندگی در کنار تو برای من ارزشمند است، اما فضای مقدس و امنی که در آن هستم، به اندازهای تنگ و محدود است که فاصله من تا تو بسیار زیاد و غیرقابل تصور است.
دلم ضعیف و ز هر سو ملامتی چه کنمکه شیشه نازک و هر جا که می روم سنگ است
هوش مصنوعی: دل من ضعیف است و از هر طرف مورد سرزنش قرار میگیرم. چه کنم که مانند شیشهای نازک هستم و هر جایی که میروم، سنگ و سختی وجود دارد.
مکن به حلقه ما ذکر رشته تسبیحکه گوش مجلسیان بر بریشم چنگ است
هوش مصنوعی: به حلقه ما نیازی به ذکر و یاد خدا نیست، زیرا در این جمع، توجه و گوش افراد به چیزهای دیگر معطوف است و به جای یاد خدا، به حواشی و زرق و برق مشغولند.
به عرصه چمن و صحن باغ نگشایددلی که غنچه وش از هجر گلرخی تنگ است
هوش مصنوعی: دلهایی که دلتنگ و ناراحت هستند، اجازه ورود به باغ و چمنزار را پیدا نمیکنند. غنچهای که از جدایی گل زیبا رنج میبرد، نمی‌تواند به آن زیباییها دسترسی داشته باشد.
ز صلح و جنگ کسانم غم تو فارغ ساختنه با کسم سر صلح و نه طاقت جنگ است
هوش مصنوعی: غم تو مرا از هر گونه صلح و جنگ بینیاز کرد؛ نه توانایی بر صلح با کسی را دارم و نه قدرت جنگیدن.
به قدر آینه حسن تو می نماید رویدریغ کآینه ما نهفته در زنگ است
هوش مصنوعی: به اندازه زیبایی تو، آینه چهرهات را نشان میدهد؛ اما افسوس که آینه ما به خاطر زنگار در برقراری این تصویر ناتوان است.
مبین دو رنگی رخسار و اشک جامی راکه در طریق محبت همیشه یکرنگ است
هوش مصنوعی: ظاهر و چهره عشق، چه با رنگهای مختلف باشد و چه نباشد، در عمق احساس و محبت همیشه ثابت و یکرنگ است.