شمارهٔ ۱۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت محبوبش اشاره می‌کند. او توصیف می‌کند که زیبایی محبوبش در چهره و زلفش به گونه‌ای است که هیچگاه نمی‌توان به طور کامل آن را بیان کرد و این گفتگو درباره زیبایی او همیشه ادامه خواهد داشت. شاعر می‌گوید که زیبایی محبوبش نیازی به تزئین و آرایش ندارد و خود به تنهایی درخشان است. او برای عشق به محبوبش از همه چیز عبور کرده و ذکر می‌کند که صحبت کردن درباره عشق و دوری از محبوب، داستانی طولانی و پرغصه است. در انتها، شاعر به زیبایی شعر خود و تجربه عاشقانه‌اش اشاره می‌کند که بی‌نیاز از هرگونه تزیینات است.
در صورت تو سر جمالی که مجمل استدر خط و خال و عارض و زلفت مفصل است
هوش مصنوعی: در چهره تو زیبایی خاصی وجود دارد که در ویژگیهای ظاهریات، مانند خطوط صورت، نشانهها و موها، به وضوح دیده میشود.
هرگز حدیث زلف تو کوته نمی شوداین گفت و گوی تا به قیامت مسلسل است
هوش مصنوعی: هرگز نمی‌توان داستان و سخن درباره موهای زلف تو را تمام کرد، زیرا این گفتگو همیشه ادامه دارد و تا روز قیامت نیز ادامه خواهد یافت.
حسن تو از تصرف مشاطه فارغ استمرآت آفتاب چه محتاج صیقل است
هوش مصنوعی: زیبایی تو از دست آرایشگران جداست. آینه خورشید نیازی به صیقل و جلا ندارد.
کحل بصر ز خاک درت بیدلی کشدکش چشم دل به کحل بصیرت مکحل است
هوش مصنوعی: چشمهای ظاهری ما از خاک درگاه تو آبیاری میشوند و ناامیدی را برمیدارند، اما چشم دل ما با بینش و درک عمیقش به وضوح بینا است و از این کحل بینایی بهرهمند میشود.
بهر تو پای بر سر عالم نهاده ایموز شاهراه عشق تو این گام اول است
هوش مصنوعی: برای تو قدم بر سر دنیا گذاشتهایم و این نخستین گام در مسیر عشق توست.
لب بر لبم بنه که سخن مختصر کنمکافسانه تطاول هجران مطول است
هوش مصنوعی: بیا لبهایمان را به هم بچسبان تا دیگر نیازی به صحبت کردن نباشد، زیرا داستان دوری از هم بسیار طولانی و پیچیده است.
جامی سواد شعر تو کامد زبور عشقمستغنی از تکلف تذهیب و جدول است
هوش مصنوعی: شعر تو مانند مینوشی است که از عشق پر شده و نیاز به آرایشهای ظاهری و زرق و برق ندارد.