شمارهٔ ۱۸۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره لذت‌های زندگی و زیبایی‌هایی است که اطراف ما وجود دارد. شاعر از زیبایی کلام و لبخند مثل غنچه سخن می‌گوید و به اهمیت محبت و ترحم نسبت به دیگران اشاره می‌کند. همچنین او تأکید می‌کند که نیازی به جستجوی نشانه‌های رقیب ندارد، زیرا زیبایی دنیا و ارتباط با دیگران کافی است. شاعر می‌گوید که دنیا با مردم خوش است و در نهایت، درد و غم عشق را نیز بخشی از زیبایی‌ها می‌داند. در مجموع، شعر به استقبال از زندگی و زیبایی‌های آن دعوت می‌کند.
ازان درج گوهر تکلم خوش استوز آن غنچه تر تبسم خوش است
هوش مصنوعی: سخن گفتن از گوهر ارزشمند زیبا و دلنشین است و لبخند ز گل در حال شکفتن، لذتبخش و دلانگیز است.
چو مورم مکن پایمال جفاکه بر زیردستان ترحم خوش است
هوش مصنوعی: ای کاش به من که کوچک و بیپناهم ظلم نکنید، زیرا بر کسانی که زیر دست شما هستند، باید با مهربانی رفتار کنید.
چه می جویی از من نشان رقیبنشان رقیب از جهان گم خوش است
هوش مصنوعی: چه چیزی از من میخواهی که نشان رقیب را به تو بدهم؟ نشان رقیب از جهان گم شده و همین برای من خوشایند است.
نخواهم جدا از سگان درتجهان را که دنیا به مردم خوش است
هوش مصنوعی: من از دنیا و تجملات آن دوری میکنم و ترجیح میدهم در کنار افرادی باشم که ارزش واقعی دارند، حتی اگر آنها به نظر دیگران کمارزش باشند. چرا که خوشبختی در دوستی و عشق به انسانهاست، نه در زندگی مرفه و ظاهری.
منه گو فلک بالش زرکشمسر من به خشت سر خم خوش است
هوش مصنوعی: نگو که چون ستارهای بر سر من هستی، بلکه این سرم روی زمین و در کنار خشت را دوست دارد.
به درد و غم عشق خوش می زیمچو اسباب باشد تنعم خوش است
هوش مصنوعی: ما با درد و غم عشقِ خود خوش میگذرانیم، چون وقتی که وسایل راحتی فراهم باشد، زندگی لذتبخشتر است.
مکن با رخش جامی از ناله بسکه بر گل ز بلبل ترنم خوش است
هوش مصنوعی: با دل شاد و خوش ناله نکن، چرا که صدای بلبل بر روی گل زیبا و دلنشینتر است.