شمارهٔ ۲۱۳
هوش مصنوعی: این شعر در مورد درد و غم ناشی از عشق و فراق است. شاعر احساسات عمیق و ناراحتی خود را با تصاویری زیبا بیان کرده و به تلاطم دل و اشک‌هایش اشاره می‌کند. او به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره کرده و می‌گوید که این زیبایی چقدر عمیق است که حتی ملایک نیز از آن سودی نمی‌برند. شاعر تأکید می‌کند که عشق واقعی و تجربه درد مرتبط با آن، فراتر از فهم دیگران است و این احساسات عمیق و بنیادین، از زهد و ظاهرپرستی برترند. در نهایت، او آرزو دارد که اساس عشق همواره پابرجا باشد.
دلم چون داستان غم فرو ریختسرشک از دیده پر نم فرو ریخت
هوش مصنوعی: دل من مانند داستانی پر از غم است که از چشمانم اشک چون باران بر زمین میریزد.
صبا آن زلف پر خم را برافشانددل صد بیدل از هر خم فرو ریخت
هوش مصنوعی: نسیم موهای پیچخوردهی زیبایی را به حرکت درآورد و دلهای عاشقان را از هرخم و پیچ آن در هم ریخت.
ز دردم هر که دم زد شرح آن راسرشک لعل من در دم فرو ریخت
هوش مصنوعی: هر کسی که از درد من صحبت کرد، اشکهای گرانبهای من در آن لحظه بریخت.
دل چاکم کزو پیکانت افتادچو ریشی دان کزو مرهم فرو ریخت
هوش مصنوعی: دل من زخم خوردهای است که روح تو به آن افتاده و مانند ریشة درختی است که درمانش از بین رفته است.
ملایک را چه سود از حسن طاعتچو فیض عشق بر آدم فرو ریخت
هوش مصنوعی: فرشتگان چه فایدهای از زیبایی اطاعت دارند وقتی که نعمت عشق بر انسان نازل شده باشد.
ز محرومان نیابی ذوق آن دردکه بر جان و دل محرم فرو ریخت
هوش مصنوعی: تنها کسانی که از نعمت محبت محرومند، نمیتوانند لذتی را که از آن درد عمیق به جان و دل محرم میرسد، تجربه کنند.
اساس عشق محکم باد جامیاگر بنیاد زهد از هم فرو ریخت
هوش مصنوعی: عشق باید به گونهای باشد که حتی اگر پایههای عبادت و زهد از هم بپاشد، همچنان پابرجا بماند.