شمارهٔ ۲۱۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف صحبت‌های محبوبش می‌پردازد که با دوستانش در مورد او سخن می‌گوید. او با ناز و غمزه به او اشاره دارد، در حالی که با دیگران گپ می‌زند. دل او به صحبت‌های آن محبوب نوازش می‌شود و در بامداد از زیبایی‌های او نکاتی را در چمن می‌گوید. همچنین او درباره قد و زیبایی محبوب و بوی عطرش صحبت می‌کند و در پایان، حال و روز شب‌های خود را برای پرندگان صبح بیان می‌کند. این شعر بیانگر عشق و زیبایی‌هاست که شاعر با احساسات عمیق خود توصیف کرده است.
دی که آن نازنین سخن می گفتبا رفیقان حدیث من می گفت
هوش مصنوعی: روزی بود که آن معشوقهی دلربا با دوستانش درباره من صحبت میکرد.
سوی من بود اشارت غمزهگرچه با دیگران سخن می گفت
هوش مصنوعی: با وجود اینکه او با دیگران صحبت میکرد، چشمانش به من اشارهای از عشق و علاقه داشت.
نمک ریش دل فگاران بودهر چه آن شوخ غمزه زن می گفت
هوش مصنوعی: هر چه آن دختر خوشچهره و نازکدل میگفت، به دل داغدیدهام مانند نمک بود؛ حرفهایش درد و تلخی را به جانم میزايد.
صبحدم باد ازان شمایل خوبنکته ای چند در چمن می گفت
هوش مصنوعی: صبح، باد از آن زیبایی‌های دلنشین حرفهایی میزد و نکاتی را در دشت بازگو میکرد.
لطف آن قد ز سرو می پرسیدوصف آن روی با سمن می گفت
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر اشاره دارد به زیبایی و لطافت چهره محبوبی که به اندازه یک سرو بلند و زیباست. او به بینظیری و خاص بودن چهرهاش اشاره می‌کند و در عین حال تأکید دارد که این زیبایی فراتر از توصیف کلمات است. در حقیقت، آنقدر زیبایی این محبوب چشمنواز و جذاب است که نمیتوان به راحتی آن را با کلماتی مانند "سمن" که به معنای گلهای خوشبو و سفید است، توصیف کرد. این بیت حاکی از شگفتی و تحسین شاعر نسبت به محبوبش است.
پیش گل گاه ازان لطافت تنگاه ازان بوی پیرهن می گفت
هوش مصنوعی: در نزد گل، به خاطر لطافت تن و بوی خوش پیراهنش صحبت میکرد.
بهر مرغان صبح جامی نیزحال شب های خویشتن می گفت
هوش مصنوعی: مرغان صبح برای خود جامی دارند که حال و هوای شب‌های گذشته را بازگو می‌کند.