شمارهٔ ۲۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و زیبایی معشوق سخن می‌گوید. او از تأثیر عمیق و سوزان عشق بر وجودش، به ویژه در لحظات بی‌خود شدن و مستی ناشی از یاد معشوق، صحبت می‌کند. شاعر به توصیف چشمان و لب‌های محبوب می‌پردازد و احساساتی همچون حسادت و دگرگونی در دل را بیان می‌کند. همچنین، او از امید به وصال و تأثیر عشق بر زندگی‌اش سخن می‌گوید و به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند که تمام وجودش را تحت‌الشعاع قرار داده است. در نهایت، شاعر عشق را همچون جامی توصیف می‌کند که سرشار از ظلم و زیبایی است.
باده تا چاشنیی زان لب چون نوش گرفتآتش از رشک به جان من مدهوش گرفت
هوش مصنوعی: وقتی که از لبان تو جرعهای حیاتبخش نوشیدم، شوری و زیبایی آن چنان مرا مسحور کرد که آتش حسرت در جانم افروخته شد.
همت من که فلک غاشیه اش داشت به دوشعاقبت غاشیه عشق تو بر دوش گرفت
هوش مصنوعی: تلاش و ارادهام که در ابتدا تحت حمایت ستارهها بود، سرانجام به عشق تو متکی شد و بار آن را بر دوش گرفت.
لاف با لطف بناگوش تو چون سیم زده ستزر پی عذر چرا حلقه شد و گوش گرفت
هوش مصنوعی: زیبایی و دلنازکی تو مانند نقرهای است که به طلا تبدیل شده، ولی چرا عذر و بهانهات اینچنین باعث شده که دوستی و ارتباط ما را محدود کند و گوشهایمان را ببندد؟
دوش تا صبحدم از یاد تو بی خود بودمامشبم باز همان بی خودی دوش گرفت
هوش مصنوعی: دیشب تا سپیده دم به یاد تو بی‌خود و شیدا بودم و امشب هم دوباره همان حال بیخودی را دارم.
خواهم از رشک قبا جامه جان چاک زدنکه چرا قد تو را تنگ در آغوش گرفت
هوش مصنوعی: میخواهم به خاطر زیبایی و جذابیت تو، جانم را از حسرت و حسادت پاره کنم، زیرا که چرا قامت زیبای تو در آغوشت جا شده است.
عشقت از درد سر هوش و خرد بود به تنگدل من ترک خرد کرد و کم هوش گرفت
هوش مصنوعی: عشق تو باعث شد که من از درد و رنج به شدت آسیب ببینم. دلم به قدری تنگ و گرفتار شده که دیگر قادر به داشتن عقل و فروتنی نیستم و از هوش و درک من کاسته شده است.
جامی از ظلم تو ای ماه سپاهی خواهددامن شاه عطاپاش خطاپوش گرفت
هوش مصنوعی: جامی از ظلم تو ای ماه سپاه، دامن شاهی را که عطا میبخشد و خطاها را میپوشاند، خواهد گرفت.