شمارهٔ ۲۱۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی حس فقدان و درد جدایی است. شاعر از درد دل و غم از دست دادن محبوب خود سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که محبوبش از میان رفته و دلش از سوگ او گرفته است. شاعر از این که جان محبوب هنوز در قید حیات است اما از او جدا شده، احساس ناامیدی می‌کند. این جدایی چنان عمیق است که گویا دل شاعر به درد می‌آید و به یاد محبوبش در غم و اندوه غوطه‌ور است. در نهایت، شاعر به شدت احساس دلتنگی و افسردگی خود را بیان می‌کند و توانایی او برای فراموش کردن یا پذیرش این جدایی را ناشدنی می‌داند.
آن سفر کرده کش از ما دل گرفتجان فدایش هر کجا منزل گرفت
هوش مصنوعی: کسی که از ما رفته و دلش را از ما گرفته است، هر جا که سکونت کند، جانم فدای اوست.
جان باقی بود یارب از چه رورفت و خوی عمر مستعجل گرفت
هوش مصنوعی: ای کاش جان ابدی و جاویدان بود، چرا که عمر انسان به سرعت به پایان میرسد و زودگذر است.
تن فتاد از پای چون محمل براندجان برید از تن پی محمل گرفت
هوش مصنوعی: تن به زمین افتاد مانند اینکه بارکش در حال حمل محموله است، و جان از بدن جدا شد و به دنبال محموله رفت.
تا دلش ناید به درد از حال ماخویش را از حال ما غافل گرفت
هوش مصنوعی: تا زمانی که دلش از وضعیت ما رنج نمیکشد، خود را از حال ما بیخبر نگه میدارد.
گرد ما دریا شد از سیل سرشکیار ازان دریا ره ساحل گرفت
هوش مصنوعی: با اشکهایی که به خاطر معشوق ریختهام، گرداگرد من به مانند دریا شده است و از این دریا، به سمت ساحل راه پیدا کردهام.
من قتیل یارم ای خوش آن قتیلکو تواند دامن قاتل گرفت
هوش مصنوعی: من کشتهی محبوبم، ای خوشا به حال آن کشته که میتواند یقهی قاتل خود را بگیرد.
کی تواند جامی از پی رفتنشچون ز گریه پای او در گل گرفت
هوش مصنوعی: چه کسی میتواند از کنار رفتن او چنان شکیبایی داشته باشد که همچون گریهی او، پایش در گلی گرفتار شود؟