شمارهٔ ۲۲۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق عشق و دلتنگی شاعر است. شاعر از زیبایی محبوبش و تأثیر آن بر دل و جانش صحبت می‌کند و می‌گوید که این زیبایی همانند خطی است که بر چهره دلنشین او نقش بسته است. او احساس می‌کند که دلش به شدت دچار غم عشق شده و انگار که قطره ای از خونش از غم جدایی جاری شده است. همچنین در این شعر، اشاره‌هایی به شراب و ساقی وجود دارد که نشان‌دهنده‌ی تلاش شاعر برای فراموشی غم‌هایش است. شاعر تأکید می‌کند که بر حذر باشد از دیوانه‌ای که عاشق شده، زیرا این عشق می‌تواند خطرناک و دردآور باشد. در کل، شعر نمایانگر تنهایی، عشق و شور و شوقی است که با غم و اندوه در هم آمیخته است.
آن نه خط است که گرد رخ زیباش گرفتدل ما سوخت بسی دود دل ماش گرفت
هوش مصنوعی: آنچه بر چهره زیبای او نقش بسته، تنها یک خط نیست، زیرا دل ما به خاطر زیبایی او بسیار سوخته و دلم بساطی از غم و آتش است.
طوطیانند فرو برده به شکر منقاریا خط سبز لب لعل شکرخاش گرفت
هوش مصنوعی: پرندگان رنگارنگ، به خاطر شیرینی، نوکشان را در شکر فرو بردهاند یا خط سبزی بر لب لعل و زیبا دارند.
نقش پابوس ویم نیست همین بس که چو شددر رهش سوده تنم نقش کف پاش گرفت
هوش مصنوعی: این بیت می‌گوید که جایگاه من در برابر او، به حدی است که وقتی در مسیرش میروم و بدنم به زمین میخورد، اثر پای او بر وجود من باقی میماند. به این معنا که محبت و عشق او به حدی در من نفوذ کرده که حتی افتادن و خاکی شدن من، نشانهای از ارادت من به اوست.
نه دل است این به برم بلکه دلم از غم عشقشد جدا قطره ای از خون جگر جاش گرفت
هوش مصنوعی: این دل که در سینه دارم متعلق به من نیست، بلکه به دلیل غم عشق، از من جدا شده است. حالا فقط یک قطره از خون جگرم را به یادگار برای خود دارم.
گفت دامان وصالت بنهم بر کف و رفتاشک من گوشه دامان به تقاضاش گرفت
هوش مصنوعی: گفتم که دامن عشق تو را به دامنم بزنم و او رفت و اشک من به دامنش چسبید و از او خواستار شد.
ساقی امروز به نقدم قدحی چند بدهرغم آن را که غم نسیه فرداش گرفت
هوش مصنوعی: ای ساقی، امروز به من چند جام بده، هرچند که فردا غم و اندوهی دارم که به انتظارم نشسته است.
دل در آن زلف سیه شد بگسل جامی ازوبر حذر باش ز دیوانه که سوداش گرفت
هوش مصنوعی: دل در آن زلف سیاه گرفتار شده و از شراب آن باید پرهیز کرد، زیرا دیوانه‌ای که به عشقش دچار شده، از دست رفته است.