شمارهٔ ۲۲۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر احساساتش را نسبت به عشق و سختی‌های آن بیان می‌کند. او می‌گوید که عشق او را ضعیف کرده و همیشه افکارش را مشغول کرده است. در روز وصال عشق راحتی را تجربه می‌کند، اما در شب جدایی سختی و درد را احساس می‌کند. رقیبش مانع از رسیدن به عشق شده و عشق را برایش دشوار کرده است. او در خواب عشقش را می‌بیند و آرزو دارد که بیدار شود. در نهایت، شاعر به نوعی به عشق‌اش شکایت می‌کند که او را بیمار کرده و خود را همچون گدا در آستانه عشق قرار می‌دهد.
مرا عشق عزیزی خوار کرده ستچه گویم عشق ازین بسیار کرده ست
هوش مصنوعی: عشق مرا به درجهای رسانده که مثل یک چیز بیارزش شدهام. چه بگویم که عشق این کار را با من کرده که خیلی زیاد است.
نیاید از دل بی عشق کاریمرا این نکته در دل کار کرده ست
هوش مصنوعی: از دل بیعشق هیچ کاری ساخته نیست، این نکته به خوبی در دل من جا گرفته است.
به روز وصل بس آسان بود عشقشب هجرش چنین دشوار کرده ست
هوش مصنوعی: در روز وصال، عاشق شدن کار آسانی است، اما دوری و جدایی آن عشق را بسیار سخت و دشوار کرده است.
نمی جنبد رقیبت زین سر کویره عشاق را دیوار کرده ست
هوش مصنوعی: رقیبت در اینجا متحرک نیست؛ در واقع، دیوار عشق بر سر کوی شما مانع ایجاد کرده است.
در آغوش خودت در خواب دیدمفلک بخت مرا بیدار کرده ست
هوش مصنوعی: در خواب دیدم که در آغوش تو هستم و احساس میکنم که سرنوشت خوشحالم کرده است.
عیادت می کنی بیمار خود رامرا این آرزو بیمار کرده ست
هوش مصنوعی: تو به عیادت بیمار خود میروی، اما من این آرزو را دارم که بیمار تو باشم.
گدای توست جامی لیکن از توهمین دریوزه دیدار کرده ست
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که کسی به شدت مشتاق دیدار شخص محبوبش است و میخواهد از او چیزی بگیرد، اما در عین حال، در این درخواست احساس تملق و فروتنی دارد. او خود را مانند گدا می‌بیند که فقط به امید دیدن محبوبش به سوی او آمده است.