شمارهٔ ۲۵۰
هوش مصنوعی: این متن شعری است که درباره‌ی مقام و عظمت خاک در برابر آسمان و تقدس آن صحبت می‌کند. شاعر به مقام والای خاک اشاره می‌کند و می‌گوید که درعین حال که در فقر است، برتری خاصی دارد. نور و هدایت این خاک در تیره‌روزی و مشکلات به دیگران کمک می‌کند و آیات آن مشهود هستند. همچنین، شاعر از عشق و اشتیاق به این مقام سخن می‌گوید و به نیاز انسان‌ها به شفاعت آن اشاره می‌کند. در نهایت، نوشته به نیاز مسکین‌ها برای طلب کمک و شفاعت از این مقام مقدس ختم می‌شود.
ای خاک ره تو عرش را تاجیک پایه ز قدر توست معراج
هوش مصنوعی: ای خاکی که در مسیر تو هست، عرش (آسمان) به خاطر ارزش و مقام تو، یک پایه و تاج دارد و به ارتفاع میرسد.
تو در یتیمی و تو را جایبرتر ز همه چو درة التاج
هوش مصنوعی: تو در وضعیت یتیمی قرار داری، اما تو جایگاهی بالاتر از همه دیگران داری، مانند درخشندگی جواهر تاج.
فخر تو به فقر و تاجدارانآورده به فرق بر درت باج
هوش مصنوعی: شکوه و افتخار تو به خاطر فقر و تهیدستیات است، بهطوری که بزرگان و تاجداران برای ورود به درگاهت باید هزینه بدهند.
در تیره شب ضلال خذلاننور تو شده سراج وهاج
هوش مصنوعی: در شب تاریک و کجراهی، نور تو بهعنوان چراغی درخشان و راهنما به حساب میآید.
آیات تو در زمانه ظاهرچون شبگون خط ز صحفه عاج
هوش مصنوعی: آیات تو در این زمان مانند نشانههایی است که در شب دیده می‌شود، همانند خطوطی که بر صفحه عاج نقش بستهاند.
بر روی زده کف خجالتبا جود کف تو بحر مواج
هوش مصنوعی: بر روی دست تو، که نماد بزرگواریات است، شرم و حیا موج میزند؛ همچون دریای مواجی که در تلاطم و جنب و جوش است.
مشتاق ره تو را مغیلاندر زیر قدم حریر و دیباج
هوش مصنوعی: شخصی به شدت در انتظار رسیدن به توست، در حالی که در کنار او، فرشها و پارچههای گرانقیمت زیر پا گسترده شده است.
جامی که ز تندباد عصیانشد خرمن طاعتش به تاراج
هوش مصنوعی: جامی که به واسطهی طوفان طغیان و نافرمانی به هم ریخته، تمام زحمات و عباداتش به نابودی رفته است.
اکنون ره معذرت گرفتهمسکین به شفاعت تو محتاج
هوش مصنوعی: حالا این مسکین که از عذرخواهی کنارهگیری کرده، به پشتبانی و کمک تو نیازمند است.