شمارهٔ ۲۷۰
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و دلبستگی شاعر به معشوقش می‌پردازد. شاعر از حلقه گوش معشوق به عنوان نمادی از بندگی و تعلق خاطر خود استفاده می‌کند. او بیان می‌کند که حتی در غم دوری معشوق، دلش همچنان به او وابسته است و با وجود تلاش‌ها و اشتیاقش، نمی‌تواند به وصال او دست یابد. در این میان، اشاره‌هایی به زیبایی و جذابیت معشوق و همچنین درد و غم ناشی از جدایی نیز به چشم می‌خورد. شاعر در نهایت بیان می‌کند که با وجود تمامی تلاش‌ها، نتوانسته به معشوق برسد.
حلقه گوش تو را هر که بدین لطف بدیدحلقه بندگی عشق تو در گوش کشید
هوش مصنوعی: هر کس که به زیبایی گوش تو توجه کند، در واقع نشان از بندگی و عشق تو را در دلش حس می‌کند.
حلقه گوش تو را تا شده ام حلقه به گوشحلقه سان کار مرا پا و سری نیست پدید
هوش مصنوعی: من گوشوارهات را به گردن خود انداختهام، اما کار من بدون پا و سر است و واضح نیست.
گوشت ای سیمبر از حلقه زر گشت گرانجای آن دارد اگر ناله ما را نشنید
هوش مصنوعی: ای معشوق زیبا، تو که از حلقه زر وزین به نظر میرسی، اگر ما ناله و غم قلبیمان را نشنوی، جای تو چه سنگین و گران خواهد بود.
ماند در حلقه گوش تو گرفتار دلمگرچه بسیار ازان راه برون شد طلبید
هوش مصنوعی: دل من در دایره گوش تو اسیر مانده است، هرچند که بسیار تلاش کردهام تا از آن مسیر بیرون بیایم.
زر شد از حلقه گوش تو مرا چهره ولینتوان گوهر وصل تو بدین وجه خرید
هوش مصنوعی: از گوش تو طلا به گوش کردم، اما نتوانستم محبت و وصل تو را به این شکل به دست آورم.
هر کجا حلقه زدند اهل ملاحت چو دلمحلقه گوش تو را دید ازان حلقه رمید
هوش مصنوعی: هر جا که کسانی که به خوشگذرانی و لذت زندگی مشغولند دور هم جمع شدند، وقتی که دلم حلقه گوش تو را دید، از آن جمع و خوشیها فرار کرد.
گوش کن گوش که از بار غم فرقت توحلقه شد قامت جامی و به گوشت نرسید
هوش مصنوعی: به خاطر غم جدایی تو، جام شراب به شدت تحت تأثیر قرار گرفته و دچار تغییراتی شده است، اما صدای آن به تو نمیرسد.